Juventus, Konya, Juventus

Şampiyonlar Ligi organizasyon olarak sanırım şu an dünyanın en kapsamlı ve en kaliteli etkinliğidir.

Kendine ait kültür kurgusuyla ve karmaşık içeriğiyle, dünya vatandaşlığına hitap eden bir donanıma sahip olmasıyla birlikte, takımlardaki çok kültürlülük üzerinden oluşan yapının sağladığı çok çeşitli taraftarlık kimliği ve ekonomik yapısı olarak girift ilişkilere sahip olması onu farklı kılan en temel ayrışmalarıdır.

Burası büyük bir arenadır…

Özellikle futbolcuların ve antrenörlerin kendini gösterecekleri ve yeteneklerini sunabilecekleri en üst mertebedir.

Antrenörden farklı olarak burada, sahaya çıkan her futbolcu motivasyon olarak hiçbir dış etkene ihtiyacı yoktur. Ne kulüp ne antrenör futbolcuyu bu noktada daha üst seviyeye çıkarma imkânına sahip değildir. Her şey kendiliğinden gelişir.

Kimin kimi yeneceğini veya kimin kimi eleyeceğini önceden kestirmek mümkün değildir. Her futbolcu kendi görev alanı ve görev tanımı içinde, taktiksel bütünlüğe sahip çıkarak en iyi futbolu oynamaya kendini mecbur hissetmişti.

İşte böyle beklentiler ve ilişkiler üzerinden İstanbul’da Galatasaray-Juventus maçına çıktı.

Okan Buruk kendisi adına yapabileceklerini sahada ararken, futbolcuların oyundaki talepleri belli ki onu da aşmış durumdaydı.

Her iyi futbol oynayan takım artık iki şeyi çok iyi yapmak zorundadır. Birincisi; ön baskıyı kurarak rakibin topla geçişini engellemek. İkincisi; arkadan oyun kurarak rakibin ön baskısını kırmak veya set savunmasına karşı topun kendinde kalmasını sağlayarak oyuna hâkim olmak.

Osimhen üç gole doğrudan katkı sağladığı ön baskı ile takımın bu yöndeki taktiksel zorunluluğunu başarıya ulaştırmayı sağlayarak kendi ayrıcalığını da net ortaya koydu

Biraz istatistik verileri üzerinden gittiğimizde durum daha da iyi anlaşılır.

Ve buradan Konyaspor maçına geçelim…

Şampiyonlar Ligi maçında Juventus’u 5-2 yenerek Konya’ya gelen Galatasaray’ın performansına bakmadan önce bir ayrıntıya değinmek istiyorum: nasıl ki Juventus maçında futbolcuların beklentileri ve oynama arzusunu sağlayan motivasyonları Okan Buruk’u aşma seviyesinde bir etkiye sahipse, burada da oynanacak maçta Okan Buruk tam aksine, tüm takımın oynama arzusunu sağlayan motivasyonu üste çıkarma görevine sahip olmalıydı.

Saha kenarında antrenör olarak takımın tüm taktiksel ve bireysel oynama bütünlüğünü elinde tutarak onları tetiklemesi gerekirdi. Takımın hocaya burada ihtiyacı vardı. Tüm enerjisini ve tüm motivasyonunu Juve maçında harcamış bir takımı bu maçta yenilemek ve maça hazırlamak en elzem görevdi. Belki de sezon içinde bu görevi yapacağı birkaç maçtan biriydi.

Parasının ödenmemesi ve bazı futbolcularla yaşadığı sıkıntılar nedeniyle Osimhen’in olmadığı Konya maçını yine istatistikler üzerinden değerlendirelim:

Rakamları iyi incelediğimiz zaman, topa %39 ile sahip olan Konya’nın neden galip geldiğini anlamak zor değil. Okan Buruk’un takımını bu maça hazırlayamadığı da ortaya çıkmaktadır

Ve 3-2’lik Juventus – Galatasaray maçı…

Maçın ana stratejisini belirleyen 5-2’lik İstanbul’da oynanan maçın skoruydu. Galatasaray artı 3’lük averajı hesap yaparak oynarken, Juventus eksi 3’lük averajı düzeltip turu geçmeyi planladı. Rakam odaklı böyle maçlarda Galatasaray cephesinde şu bile konuşulur: ‘nasıl olsa, 2 gol bile yesek, turu geçme şansımız var’ diye… Tüm maç bu skor üzerindeki gelgitlerle oynandı. Maçın 4-0 olma ihtimalinden maç 3-2 skora dönerek Galatasaray’ın tur atlamasına neden oldu. Taktiksel ağırlıklı oyun oyuncu kalitesi üzerinden şekillenmeye mecbur kaldı.

Kenan, Thuram ve Locatelli’nin oyun kaliteleri ve olağanüstü performansları 10 kişi kalmalarına rağmen skoru ve oyunu Juve lehine tutmasına neden oldu.

Ne olursa olsun, Oshimen olmadan Galatasaray’ın maç kazanamaması her bakımdan tartışılması gereken bir konu.

Müslüm Gülhan – NationalTurk